شهید ابراهیم عبدی

در سال 1344 در روستای طالخونچه در خانواده‌ای متدین و زحمتکش دومین فرزند خانواده پا به عرصه حیات گذاشت. پدر و مادرش نام مبارک او را ابراهیم گذاشتند. ابراهیم از همان ابتدا دوران کودکی موردتوجه و علاقه خانواده خود بود و فردی بسیار مهربان بود. او احترام خاص برای پدر و مادر و احترام خود قائل بود.

ابراهیم تحصیلات خود را تا مقطع ابتدایی در دبستان شهید مطهری طالخونچه گذراند؛ ولی به دلیل علاقه به کمک به پدرش و برطرف نمودن مقداری از مشکلات مالی خود تحصیل را رها نمود و به پدر خود کمک کرد.

ابراهیم در ادامه کارهایی که می‌کرد علاقه‌مندی خود را به امورات فنی نشان داد و در حرفه درب و پنجره‌سازی مشغول گردید و به‌عنوان یک استادکار معروف شد.

از خصوصیات ابراهیم حیا و سربه‌زیر بودن او می‌باشد به‌طوری که در هنگام مراجعه به منزل برای انجام کارها نسبت به مسائل محرم و نامحرم بسیار رعایت می‌نمود. ابراهیم با رسیدن به سن مقدس سربازی لحظه‌ای درنگ ننمود و سریعاً خود را به مراکز مربوطه و پس از انجام آموزش‌های مربوطه به جبهه جنوب اعزام گردید.

ابراهیم در گروه مهندسی 42 قدر آموزش‌های تخصصی مربوطه را با موفقیت پشت سر گذاشت و به‌عنوان راننده ماشین‌های راه‌سازی مدارک لازم را با موفقیت اخذ نمود. هم‌زمان با عملیات غرورآفرین رزمندگان اسلام در شرق بصره در منطقه شلمچه این دلاورمرد شجاع و سنگرساز بی‌سنگر همپای رزمندگان گردان‌های پیاده به ایجاد خاک‌ریزهای دفاعی می‌نمود و همسان رزمندگان به سمت دشمن پیشروی می‌نمود.

گردان‌های نظامی نقش‌گردان‌های مهندسی در عملیات کربلای 5 را یک نقش مهم و کارساز می‌دانند، به‌طوری که اگر همت و شجاعت این سنگرسازان بی‌سنگر نبود پیشروی رزمندگان و تصرف اهداف غیرممکن بود.

سرانجام این سرباز شجاع جبهه اسلام در هنگام ساختن سنگر و تقویت خطوط پدافندی رزمندگان مورد بمباران هوائی دشمن قرار گرفت و با اصابت ترکش به جمجمه مبارکش به لقاء یار رسید و شربت شیرین را نوشید.

پیکر مطهر این شهید گران‌قدر همسان با دیگر شهیدان طالخونچه بر روی دوش مردم قهرمان و ولایت‌مدار  طالخونچه تشییع و در گلستان شهدای طالخونچه به خاک سپرده شد.

این‌جانب حقیر، رحیم عبدی، برادر شهید ابراهیم عبدی هستم که خاطره‌ای از دوران نوجوانی ایشان در ذهنم هست که برای شما تعریف می‌کنم؛ برادر من فردی خوب و باخدا بود که همیشه در هیئت سینه‌زنی و مساجد شرکت می‌نمود و احترام زیادی برای امام حسین (ع) و اهل‌بیت و پیامبر قائل بودند، او به پدر و مادرم و حتی اهل محل و تمام کسبه که باهم دیگر همکار بودیم احترام می‌گذاشتند. من روزی را به‌خاطر دارم که پدرم بود که دو سه روزی می‌شد که سرکارش دیر به خانه می‌آمد وقتی‌که ابراهیم اطلاع پیدا کرد که پدرم هنوز به خانه نیامده بلافاصله نگران شد و به هر طریقی که بود خودش را به پدرم رساند و از حال ایشان باخبر شد و او احترام زیادی به پدر و مادرم و همچنین خواهران و برادرانم می‌گذاشت که من هیچ‌گاه اخلاق پسندیده ایشان را فراموش نمی‌کنم